Yine aynı noktadayım sanki...Yaşamla başa çıkamadığımı düşündüğüm

anlarda hep başka bir yaşamda olmayı arzuluyorum.Biliyorum,bu bir

korkaklık!Ama böyle olsun istiyorum işte.Mücadeleden yıldım artık!

Kimselerin fark etmediği ve fark etmek istemediği zavallı mücadelem.

Yaşam üstüme üstüme geldiğinde,yerime bir kopyamı bırakıp,kaçasım

geliyor.Evet ,resmen kaçmak istiyorum.Herşeyi özleyene kadar kalmak

istiyorum tamamen yabancı insanların olduğu bir yerlerde.Kimse beni

tanımasın."Neyin var?"diye sormasın...

Ve nedense hep böyle zamanlarda geliyor aklıma yarım bıraktığım,

ertelediğim,iptal ettiğim düşlerim.Bir arkadaşın "yaşamımı sevmediğim"

hakkındaki iddiası doğru.Şu anlarda gerçekten yaşamımı sevmiyorum.

Eğer yarım bıraktıklarımı sonlandırabilseydim ne olurdu?Nasıl

bir yaşamım olurdu?diye düşünmekten kendimi alamıyorum.Bazen başa

çıkamıyorum yaşamla ya!Sabrım tükeniyor sanki çarelerin tükendiği gibi.

Tam mücadelem sonlanıyor diye düşünürken bir anda başladığım noktada

buluyorum kendimi.Bu anlarda çevremde olup bitenler hiç ilgilendirmiyor

beni sanki.Komşu ülkedeki savaş bile beni ilgilendirmiyor.Kendi

yaşam savaşım daha önemliymiş gibi geliyor.Neden sanki yaşamın diğer

yüzlerini göremiyoruz?Hep bu böyle mi olacak?Halbuki ben 80 yaşıma

geldiğimde mutlu bir insan olmak istiyorum.Mutlu,neşeli öyküler

anlatan,yaşamla başa çıkabilmiş,aldığı dersleri sevdiklerine aktarabilen

mutlu bir insan.

Herkes beni aynı anda unutsun istiyorum mesela.Ve ben sonsuz bir

özgürlükle hareket edeyim.Kendimi sahilde bulayım.Ayaklarımı dalgaların

taşıdığı kumlar gıdıklarken ben ufka bakıp öylece kalayım.Derin derin

aldığım nefesler özlediğim birinin kokusunu getirsin beraberinde

mesela.Gözlerimi kapatayım.Açtığımda özlediğim biri yanımda olsa.

Müşfik bakışlarını hissetsem üzerimde."Herşey yoluna girecek,üzülme

artık!"diyen sesini duysam kulaklarıma inanamayarak.An uzasa...

Sonu gelmese...

Hep böyle zamanlarda mı gelir eski duyguları insanın aklına acaba?

Giden böyle zamanlarda mı anımsanır?Gitmeseydi nasıl bir yaşamımız

olurdu diye niçin düşünülür ki?Neden elindekilerin değerini bilemezsin?

Neden başka hayaller kuşatır seni gerçekler varken?Neden elini tutan eli

sımsıkı tutmazsın,tutamazsın?Neden yetmez verilen sevgi?Ne istenir,senin mutluluğun için çabalayan insandan?Ne istersin de alamazsın acaba?Niye sadece yaşamın ilk yarısını paylaşırsın?Ya paylaşılmayan ikinci yarısı ne olacak?Neden istemediğin anlarda bu soruların yanıtlarını düşünür bulursun kendini?Peki,yanıt bulabilir misin?

Bazen hayaller gerçek olsaydı diyorum.Yaşadığımız kötü anılar da sadece

uyandığımızda unuttuğumuz kabuslar olsaydı.Problemlerin çözümleri kolay

bulunabilseydi.Çocukluğumuzdaki gibi sorumsuz gülebilseydik yaşama.Var

olan mutsuzluğun,çözümsüzlüğün sebebi çocukluktaki mutluluk mu acaba?

Çocukluğunu mutlu yaşayanlar hep o mutluluğumu özlerler acaba?Yoksa

yaşamayı mı beceremiyoruz?Ah şu yanıtlarını kimsenin tam bilemediği

sorular...

Birgün çözeceğim yaşam denilen bilmeceyi...Ve yanıtlarını dağıtacağım

herkese.Ruhum huzuru bulacak ve bırakmayacak...

katre

20-07-2003